این روزها داوطلبان مرحله دوم آزمون دکتری دانشگاه‌های دولتی پشت اتاق‌های اساتید در حال انجام بخش مصاحبه این آزمون هستند، موضوعی که هر از چندگاهی حواشی خاصی از آن منتشر می‌شود. در این میان یکی از داوطلبان این مرحله در یادداشتی به گروه دانشگاه «فرهیختگان» روایتی از یکی از این حواشی ارائه کرده است. اما به دلیل ملاحظات نام این داوطلب منتشر نشده است.

پشت در اتاق منتظر ماندم تا چراغ زرد رنگ روشن و اجازه ورود من به اتاق صادر شود. در را باز کردم. چهار استاد سرشناس رشته روابط بین‌الملل یکی از دانشگاه‌های نام‌آشنای دولتی تهران، پشت میزی پر از خوراکی‌های رنگارنگ نشسته بودند.

با لبخندی سلام کردم، مدارکم را روی میز گذاشتم و نشستم. بعد از اینکه اولین استاد دانشگاه مذکور فهمید فارغ‌التحصیل دانشگاه غیردولتی در رشته زبان هستم، با بی‌میلی پرسید: «چرا نرفتی دکتری زبان؟» از سوابق شغلی‌ام گفتم که چندین سال است در حوزه بین‌الملل مشغول کار هستم اما استاد دیگری که مشخص بود پیش از محاکمه رای را صادر کرده، گفت: «اول برو ارشد روابط بخوان، بعد برای دکتری اقدام کن.»

می‌خواستم بپرسم چطور اساتید حقوق بگیر دولت، از قوانین وزارتخانه متبوع‌شان بی‌خبرند؟ وقتی سازمان سنجش به‌عنوان مرجع تصمیم‌گیری در زمینه تحصیلات تکمیلی، تغییر رشته در مقطع دکتری را مجاز دانسته، این اساتید به چه حقی متقاضی را زیر سوال می‌برند؟ اما من، داوطلبی ساده بیش نبودم که آینده تحصیلی‌ام در دستان این چهار نفر بود و از همین‌رو، محکوم بودم به سکوت و لبخند.

سپس استاد اولی با لحنی تمسخرآمیز به ارزیاب سوم گفت: «شما سوالی ندارید آقای دکتر؟» او شانه‌هایش را بالا انداخت و اعتراض‌آمیز خطاب به من گفت: «خب من از تو که روابط بین‌الملل نخوانده‌ای چه بپرسم؟» اعلام کردم برای پاسخگویی به هر سوالی آماده‌ام و مطالب را خوانده‌ام. (هر چه باشد، در آزمون سنجش و در رقابت با هزار متقاضی این رشته، توانسته‌ام حد مجاز برای دعوت به مصاحبه یک دانشگاه دولتی را کسب کنم و همین نشان می‌دهد با مطالب بیگانه نیستم.) بار دیگر با پوزخند و تمسخرشان روبه‌رو شدم و درنهایت با تاکید بر اینکه باید ابتدا ارشد بخوانم و بعد داوطلب رشته دکتری شوم، به بیرون بدرقه‌ام کردند.

وقتی ماجرا را با دوستانم به اشتراک گذاشتم فهمیدم داستانی است نام آشنا برای صدها داوطلب رشته دیگر؛ اساتید دانشگاه‌های دولتی مطرح تهران، گزینشی‌ترین رفتار ممکن را دارند. وقتی متقاضی، فارغ‌التحصیل دانشگاه غیردولتی باشد تنها در صورتی شانس قبولی دارد که چند سر و گردن بالاتر از دانش‌آموختگان دانشگاه سراسری باشد و اگر حتی طبق قوانین سازمان سنجش تغییر رشته داده باشید، وضع برایتان به مراتب بدتر خواهد بود.

در اتاق مصاحبه‌ آزمون دکتری، اساتید به خودشان حق می‌دهند به هر شیوه‌ ممکن، متقاضی را تخریب و حتی تحقیر کنند. به اصطلاح نخبگانی که وظیفه‌شان، ارزیابی سطح علمی و پژوهشی دانشجویان و انتخاب شایسته‌ترین آنهاست، چنان رفتار می‌کنند که گویی چون هیات‌علمی یک دانشگاه سرشناس هستند، می‌توانند با داوطلب به هر شیوه‌ای که دوست دارند برخورد کنند چراکه نه نظارتی بر مصاحبه‌ها صورت می‌گیرد و نه کسی توان بازخواست‌شان را دارد.

آنچه نگران‌کننده است، جدال چندین ساله دانشگاه‌ها با سازمان سنجش برای حذف کنکور دکتری و سلطه هر چه بیشترشان بر نحوه‌ انتخاب دانشجوهاست. وزیر علوم اسفند ماه سال گذشته گفت: «برخی دانشگاه‌ها خود متقاضی هستند که بتوانند به شکل مستقیم در دوره دکتری دانشجو پذیرش کنند که البته این پذیرش صرفا به شکل مصاحبه یا بررسی سوابق تحصیلی نیست بنابراین برای این درخواست دانشگاه‌ها هنوز تصمیمی اتخاذ نشده است.»

منبع روزنامه فرهیختگان

 
#

اشتراک این خبر در :